Eindelijk Afrika

De zon bevlekt het landschap zover mijn oog kan reiken. Ik tast de vlakte af met mijn blik, op zoek naar die ene giraffe, het groepje struisvogels, een eenzame luipaard.

Indonesië 3: ontmoetingen/bijenman

We lopen het dorpje uit, verrukt en betoverd door zijn kleinschalige en rustieke charme. Even staan we stil aan de rand. We bewonderen de woudreuzen die daar staan, zomaar, alsof er helemaal geen menselijke onderbreking was geweest in al dat natuurgeweld. Vragen ons even af waarheen nu, onze ontdekkingslust aangewakkerd door de schoonheid van de dag.

Indonesië 2: ontmoetingen

Ik ben, als rasnomade, ontzettend graag onderweg (maar dat wist u natuurlijk al lang). Waar sommige mensen opzien tegen lange busritten of eindeloze uren op de trein, kan ik er intens van genieten om de wereld langs me heen voorbij te zien glijden, de landschappen en vergezichten die me onverwachts cadeau worden gedaan, de inkijk in momentopnames van levens aan de kant van de weg. Ik smul van al die glimpen, die onvertelde verhalen. Oude vrouwtjes die kromgebogen de veranda staan te vegen, jongemannen die blokken ijs van tientallen kilo's op hun schouders meedragen, mensen met rieten punthoedjes die blootsvoets in het rijstveld staan. Het zijn vluchtige blikken in een andere wereld, vage impressies die honger geven naar méér. Waar denkt dat vrouwtje aan terwijl ze veegt? Wat doen die jongens als het ijs eenmaal is waar het wezen moet? En die mensen op het land, zijn die ook bang voor slangen die door de modder glibberen, op zoek naar blote voeten om te bijten?

                              

Indonesië 1: Landinwaarts

Het aandoenlijke schepseltje roert wild zijn flippers heen en weer. Minuscuul is het beestje, en zijn instinct kent maar één beweging: vooruit, vooruit, vooruit. 

Een hulpeloos konijn (Walter, ik wil een klinker kopen)

Wanneer ik denk dat niemand kijkt (of als het me gewoon niks kan schelen) prevel ik zachtjes Kroatische woorden voor me uit. Ik lees ze op voorbijrijdende bussen en voorbijglijdende uithangborden, en zonder ook maar het flauwste benul te hebben van wat ze betekenen, laat ik ze over mijn tong rollen, over mijn lippen wervelen, vertrouw ik ze toe aan de lucht rondom mij.

Snoepjes

Soms ben ik bang dat ik eelt op mijn ziel krijg. Dat ik, na het leven van zoveel Wondermooi, ongevoelig word voor schoonheid. Dat na Galápagos geen enkel strand nog adembenemd zal zijn. Na de Amazone geen enkel bos nog magisch. 

Toverdrankjes

De hele situatie doet bizar aan, ietwat lachwekkend zelfs. Hier zit ik dan, in het Amazonewoud. Naast mij zit een sjamaan. Hij is Shipibo, 68 jaar, en kan bijna alle planten uit het woud aanroepen. Hij verscheurt bloemen en ritst blaadjes van takken, om die vervolgens allemaal samen in een gigantische pot te gooien. Ik moet denken aan toen ik klein was en veel te grote hakschoenen uit de verkleedkoffer haalde. Toen maakte ik zelf nog mijn toverdrankjes. Een beetje zand uit de zandbak, wat water, grassprietjes erbij, een boterbloem of twee, roeren maar, en huppakee. Toverdrank klaar. Of soep, afhankelijk van waar ik die dag zin in had.

Sluimerlicht

(Moest dat nodig zijn, dan wil ik mij graag verontschuldigen om door te varen over die verrekte boot.Ik heb nu eenmaal wat met boten en varen en water enzo. U weet wel, zie Galapagos, Micronesie, Titicaca etc.)

We varen door een spiegelwereld.

De perfecte silhouetten van de bomen steken zwart af tegen een zacht paarsblauwe hemel van het eerste ochtendlicht. Het water is vlak en vol geheimen.

De Stad in het Woud

Iquitos, stad langs de Amazone, grootste stad ter wereld die niet per auto bereikbaar is, is zonder twijfel en jammer genoeg, ook de meest lawaaierige stad waar ik ooit ben geweest. Bye, bye, idylle van de Stad in het Woud.

Riviermijmeringen

Mijn ogen zijn aan de rivier gekluisterd.

Ik snap het niet. Nooit gesnapt, en zal het nooit snappen ook. Mensen die op een van de meest unieke, adembenemende plekken op aarde zijn, en de moeite niet nemen om naar buiten te kijken. Die in hun hangmat liggen en slapen. De hele dag. Of lezen. Hoe vaak vaar jij dan de Amazone* over?

Hier gaan we weer

Zo. Dus.

Bijna twee jaar na datum is er dan eindelijk weer een nieuwe blog. Niet dat er intussen niks schrijvenswaardigs gebeurd is. O nee. Alweer een hele resem persoonlijke evoluties en revoluties zijn de revue gepasseerd. Daar niet van.

Underwater beauty

De Overgang

Vertrekken is altijd een tijd van reflectie. Op wat achter me ligt. Op wat vóór me ligt.
(Ik overdrijf daar dan altijd in en denk dat het nummer van mijn vliegtuigstoel of het uitzicht uit mijn raampje gecodeerde boodschappen bevatten van het universum).

En toen en toen en toen.

Ik doe het niet vaak, of graag, een chronologische weergave van gebeurtenissen geven, maar ik dacht ik moest maar eens vertellen waar ik ben, wat ik doe en meer van datjes. Kwestie van mensen op de hoogte stellen.

Lies neemt afscheid van de dingen

Vandaag in de serie 'Eer uw erfgoed', een ode aan Paul Van Ostaijen. Maar vooral aan Galapagos.

De verjaardag die niet bestond

Hanna,

Vandaag is de dag dat je nooit dertig werd.

Isabela

Vorig weekend ging ik naar Isabela. Waarschijnlijk voor het laatst (in dit hoofdstuk van mijn leven).

 Isabela is het mooiste eiland. Een paar willekeurige herinneringen aan deze magische plek.

Regenseizoen

Het stortregent in Galápagos.

Countdown -8: Wat ik (niet) zal missen aan de Galápagos

Wat ik zal missen aan Galápagos:

Mijn huisje Ver Weg, een echt toevluchtsoord met zicht en gehoor op de oceaan. Mijn terras met zicht op zonsopgang en het feit dat ik om 18u snel naar een gebouw met een plat dak kan hollen vlakbij om de zonsondergang te aanschouwen in 360° view: aan mijn ene kant de oceaan die rozerood opflikkert in het laatste daglicht, aan mijn andere kant het stadje en het vuur van de zon dat erachter ondergaat, achter mij cactusvelden en bergen, het ‘hoge deel’ van het eiland. En als ik thuiskom op een nacht met nieuwe maan en zonder wolken, hoe mijn pikdonkere buurt ervoor zorgt dat ik het silhouet van mijn huisje plots heel erg klein vind tegen de achtergrond van die hele, hele grote hemel met heel, heel, heel veel sterren erin. Twee stranden op – ik zou zeggen wandelafstand, maar het is eerder aanraakafstand. Een lieflijk afgelegen klein strandje om de hoek, op 1 minuutje stappen, een ander, drukker strandje op 3 minuten stappen. Dit frisse, kleurrijke, schattige huisje is mijn eigenste plekje en ik ben hier Thuis.

De stilte voorbij (woorden aan Hanna)

Toen ik je naam in het onderwerp van een mail zag staan wist ik het meteen. Het had nochthans alles kunnen zijn. Een update. Een plan. Een boodschap. Maar een ijzige ijzeren greep klemde zich om mijn hart en ik wilde niet weten wat zou volgen. Zelfs toen ik verder las (‘Dit is een droevige mail’) had het nog iets anders kunnen zijn. ‘Het gaat niet goed met haar’. Maar ijs sijpelde mijn aderen binnen. Alles in mij wist dat ik van nu af aan zou leven in een wereld zonder jou.


Een wereld zonder jou, waar woorden eeuwig tekort zullen schieten.