Posts tonen met het label mensen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mensen. Alle posts tonen

maandag 19 februari 2018

Eindelijk Afrika

De zon bevlekt het landschap zover mijn oog kan reiken. Ik tast de vlakte af met mijn blik, op zoek naar die ene giraffe, het groepje struisvogels, een eenzame luipaard.

donderdag 8 februari 2018

Indonesië 3: ontmoetingen/bijenman



We lopen het dorpje uit, verrukt en betoverd door zijn kleinschalige en rustieke charme. Even staan we stil aan de rand. We bewonderen de woudreuzen die daar staan, zomaar, alsof er helemaal geen menselijke onderbreking was geweest in al dat natuurgeweld. Vragen ons even af waarheen nu, onze ontdekkingslust aangewakkerd door de schoonheid van de dag.


dinsdag 6 februari 2018

Indonesië 2: ontmoetingen

Ik ben, als rasnomade, ontzettend graag onderweg (maar dat wist u natuurlijk al lang). Waar sommige mensen opzien tegen lange busritten of eindeloze uren op de trein, kan ik er intens van genieten om de wereld langs me heen voorbij te zien glijden, de landschappen en vergezichten die me onverwachts cadeau worden gedaan, de inkijk in momentopnames van levens aan de kant van de weg. Ik smul van al die glimpen, die onvertelde verhalen. Oude vrouwtjes die kromgebogen de veranda staan te vegen, jongemannen die blokken ijs van tientallen kilo's op hun schouders meedragen, mensen met rieten punthoedjes die blootsvoets in het rijstveld staan. Het zijn vluchtige blikken in een andere wereld, vage impressies die honger geven naar méér. Waar denkt dat vrouwtje aan terwijl ze veegt? Wat doen die jongens als het ijs eenmaal is waar het wezen moet? En die mensen op het land, zijn die ook bang voor slangen die door de modder glibberen, op zoek naar blote voeten om te bijten?



                              

woensdag 24 oktober 2012

Ñaños (Deel 1: Alejo)

Ñaño is, eigenlijk, een woord dat niet bestaat. Afgezien van het feit natuurlijk dat het nu dus wél bestaat. Het is een verspaansd woord dat afgeleid is van het – geheel legitiem bestaande – kichwa woord ‘ñaña’ wat ‘zus’ betekent. Maar alleen als je een meisje bent. Ben je een jongen, dan kan je nooit een ‘ñaña’ hebben. Dan heb je namelijk een ‘pani’. Jaja, antropologie van de kinship, het is me wat. Soit, het woord ‘ñaña’ is dus gewoon overgenomen door niet kichwa-sprekende andesbewoners, en op z’n spaans naar een mannelijke variant omgezet: -a wordt –o. En dan krijg je dus een ñaño (voor hen die het interesseert, moest mijn zus een jongen zijn zou zij/hij mijn ‘turi’ zijn, waren we beiden mannelijk dan waren we elkaars ‘wawki’ geweest. ’t Is maar dat u het weet.)

woensdag 12 oktober 2011

woensdag 3 november 2010

Week 38: Marlon Santi

Fidel kijkt me een beetje glazig aan. "Euuhh... wie??" Ongeduldig en gepikeerd haal ik Google images erbij en duikel in no time de karakteristieke kop van Marlon Santi op:


"Oh, die!" knikt Fidel, zichtbaar opgelucht. "Ja, die ken ik wel". Uiteraard. Wie ter wereld - nou goed, wie in Ecuador dan - kent Marlon Santi nou niet?

donderdag 27 mei 2010

vrijdag 30 april 2010

Bolivia II: La Belgique Exotique


Ik was in Bolivia om de Wereldconferentie der Volkeren over Klimaatverandering en de Rechten van Moeder Aarde bij te wonen (met dank aan Evo). Daar is uiteraard zo veel gebeurd dat ik daar op dit blog niet eens aan wil beginnen (doch misschien wel op www.mo.be/wereldblog).

Maar toch, dat ene moment:

zaterdag 17 april 2010

Week 10: Severino en het feest der feesten


Severino belde mij op vrijdagavond. Dat is beter dan anders, want Severino heeft de aparte gewoonte mij rond een uur of 6 in de ochtend te bellen. Nu moet ik toegeven dat ik dat niet erg vind. Severino heeft namelijk een streepje voor op andere mannen hier. Meteen toen ik hem zag had ik een zwak voor hem, en de reden daarvoor is even oppervlakkig als simpel: de jungle druipt langs alle kanten van hem af.

zondag 4 april 2010

Week 5: Het warme bad dat CODENPE heet


Eindelijk, na een volle maand op het UNV-kantoor te hebben zitten wachten op mijn computer, verhuisde ik naar CODENPE. “Welkom” zeiden ze toen ik werd voorgesteld. “Welkom, en weet dat dit je thuis is”. Alsof mijn nieuwe collega’s mij omarmden met woorden. Dus dit was dan mijn nieuwe thuis. In een oud koloniaal pand in het historische centrum van Quito, word ik nu iedere dag omringd door de kleurigste ponchos en de fleurigste blouses.

dinsdag 9 maart 2010

Week 3 – Thema 1: Mensen. Melrose Place


Over Melrose Place: ik heb dat niet verzonnen, mijn woongemeenschap wordt echt zo genoemd. Waarom? Ik heb die serie nooit gezien, dus helemaal zeker kan ik niet zijn, maar vermoedelijk heeft het feit dat we een afgesloten woonomgeving vormen, grotendeels bevolkt door jongelingen (een naar het schijnt ooit bijna uitsluitend door Noord-Amerikanen) er wel wat mee te maken. Verder schijnt het drama-gehalte met momenten ook nogal bovengemiddeld te zijn, met halfnaakte mannen die midden in de nacht voor de deur staan enzo, al zijn dat niet meer dan geruchten en kan ik daar (nog) niet van meespreken. Vandaar dus. Melrose Place. Mijn thuis. Starring, onder andere:

dinsdag 2 maart 2010

Week 1 - Thema 1: Mensen


De mannen van Iran

We ontmoetten hen meteen op de eerste dag, de mannen van Iran. In de buurt van het kantoor, waar wij tijdelijk in een shabby hotel ondergebracht waren, waren niet al te veel eetgelegenheden. Althans niet op dat moment van de dag. Dus kwamen we terecht bij de prins (niet dat hij echt een prins is of zo, zijn zaak heet gewoon el principe de persia, vandaar). Hij was fantastisch.