Een hulpeloos konijn (Walter, ik wil een klinker kopen)

Wanneer ik denk dat niemand kijkt (of als het me gewoon niks kan schelen) prevel ik zachtjes Kroatische woorden voor me uit. Ik lees ze op voorbijrijdende bussen en voorbijglijdende uithangborden, en zonder ook maar het flauwste benul te hebben van wat ze betekenen, laat ik ze over mijn tong rollen, over mijn lippen wervelen, vertrouw ik ze toe aan de lucht rondom mij.

Toverdrankjes

De hele situatie doet bizar aan, ietwat lachwekkend zelfs. Hier zit ik dan, in het Amazonewoud. Naast mij zit een sjamaan. Hij is Shipibo, 68 jaar, en kan bijna alle planten uit het woud aanroepen. Hij verscheurt bloemen en ritst blaadjes van takken, om die vervolgens allemaal samen in een gigantische pot te gooien. Ik moet denken aan toen ik klein was en veel te grote hakschoenen uit de verkleedkoffer haalde. Toen maakte ik zelf nog mijn toverdrankjes. Een beetje zand uit de zandbak, wat water, grassprietjes erbij, een boterbloem of twee, roeren maar, en huppakee. Toverdrank klaar. Of soep, afhankelijk van waar ik die dag zin in had.

Hier gaan we weer

Zo. Dus.

Bijna twee jaar na datum is er dan eindelijk weer een nieuwe blog. Niet dat er intussen niks schrijvenswaardigs gebeurd is. O nee. Alweer een hele resem persoonlijke evoluties en revoluties zijn de revue gepasseerd. Daar niet van.

De Overgang

Vertrekken is altijd een tijd van reflectie. Op wat achter me ligt. Op wat vóór me ligt.
(Ik overdrijf daar dan altijd in en denk dat het nummer van mijn vliegtuigstoel of het uitzicht uit mijn raampje gecodeerde boodschappen bevatten van het universum).

Regenseizoen

Het stortregent in Galápagos.

Tussendoortje



Zonsopgang boven mijn tuin



U denkt misschien dat ik u vergeten ben, maar niks is minder waar. Ik heb een video voor u gemaakt, met onderwaterbeelden van mijn wonderschone Galápagos. Maar de video was te zwaar, het internet te licht, mijn plan vertwaterde. De salsa-video die ik ook voor u wou maken is al helemáál op de lange baan geschoven. Intussen moest ik dingen doen: terug naar Quito, verjaardag vieren, afscheiden ‘vieren’, journalistiekcursus terug oppakken, weekenden werken, avonden werken, melancholisch mijmeren over het leven – mijn specialiteit.

Gewoontjes

Ik doe mijn best om, ook op Galápagos, een gewoon leven te leiden. Zo heb ik bijvoorbeeld bakpoeder in huis. Als er dan buren langskomen die vragen of ze wat bakpoeder mogen lenen, zeg ik “ja”. Dat geeft mij een goed gevoel, bakpoeder aan mijn buren lenen. Een gevoel van normaliteit. Later kan ik mij dan zorgen maken over de vraag of ze dat eigenlijk ooit nog denken terug te geven, dat bakpoeder. En die ovenschaal. Heerlijk is het. Mondaine zorgen.

Een weinig gebeurtenisvolle zaterdag

Ik word wakker rond kwart voor acht, buiten schijnt de zon. Ik blijf nog even lui liggen, vraag me af wat ik vandaag eens zal doen. Mijn hele hoop is gevestigd op Pato die gisteren eindelijk nog eens tekenen van leven gaf en mij vandaag misschien wel dansles zal geven. Ik lees een beetje.

Op vakantie

Sorry aan iedereen die ik niet heb gezien, bezocht of gecontacteerd. “Op vakantie” in België is altijd een stressvol gebeuren – te veel te doen te weinig tijd. Ik zie jullie allemáál graag, maar ik zou het op prijs stellen als volgende keer eens iedereen bij míj op bezoek komt. Wel zo makkelijk. Tot Galápagos!! Groetjes uit België,

Lies



Rozengeur noch maneschijn

Het begon allemaal zowat een maand geleden. Opeens had ik heftige aanvallen van maagpijn. Geen krampen, dat niet, eerder het gevoel alsof een baby-alien mijn maag behuisde en af en toe zijn scherpe klauwen in mijn maagwand scheurde, als om mij van binnenuit open te rijten.

Week 48: Wijze Woorden

Ahh, Facebook. Waarlijk een bron van wijsheid (en ook, voornamelijk, van onzin, daar is het medium nu eenmaal uitermate geschikt voor).

Een greep uit de wijze woorden van FB-vrienden:

Week 47: over olifanten en dilemma's

Lola zit tegenover mij. Ik kijk haar aan met mijn moeilijskte, meest wanhopige gezicht. Bedachtzaam draait ze een kaart om, kijkt er even naar, laat haar hand naar de volgende kaart glijden. Zo gaat dat even door, tot alle kaarten omgedraaid zijn. Dan zucht ze, leunt achteruit en zegt verslagen: "Zo, jij gaat niet lang in Ecuador blijven". O. Dat was niet wat ik wilde horen. Nooit meer op een kantoor werken, zegt ze, want dat doodt mijn creativiteit. Touché. En dat ik op dit moment in mijn leven een groep moet aansturen. Lesgeven of zo. Workshops begeleiden, zoiets. En dat ik een baan zal krijgen Ver Weg. Dat ik zal twijfelen, maar de baan uiteindelijk wel aanneem. Dat ik er gelukkig van zal worden. Great.

Week 43: Koud

Zelden zo genoten van winterse temperaturen: Wat is het hier heerlijk koud.

Week 40: Mis-je-datjes

Als we dan toch in de lijstjesperiode van het jaar beland zijn; bij deze mijn bijdrage: 10 dingen die ik mis...

- Winter. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar dagen die korter en donkerder worden, wegkruipen in een huis, wegvluchten naar de zon van het zuiden, het laat je tenminste voelen dat de tijd voorbij gaat. Hier is iedere dag even lang, even licht. 2010 is aan me voorbijgegaan in een monotone synchronie van dagen. Ik mis de decemberfeel bij voorbaat. .

Week 39: Wistjedatjes

Wist u dat...

- ik in Ecuador maar liefst een kilo minder weeg dan in de lage landen? Heeft niks met afvallen te maken en alles met verminderde zwaartekracht op de evenaar.

Week 37: Geluiden

Stel u een grot voor. Het is een onderaardse grot, een holle ruimte in een berg, op de bodem een diep en donker meer.

Week 36: Is al veel te lang geleden...

Daar doe ik niet meer aan, die sla ik over.

Week 35: Het verdriet van Cusco (Recyclage)

Recyclage schijnt goed te zijn voor het milieu. Daarom hergebruik ik graag dit oude verhaal op mijn blog. Nou ja, oud. Gebeurd in 2007, geschreven in 2010. Tweede mee geëindigd in een schrijfwedstrijd (zie http://www.moveyourworld.nl/page.php?menu=4&page=2086 en http://www.moveyourworld.nl/page.php?menu=1&page=1845 en als het goed is ook een vermelding in de IS van oktober, gaarne bijhouden wie hem heeft...). Ik ga er dus maar van uit dat het hergebruik van degelijke kwaliteit is. Bij deze:

Week 34: de kater van Correa

30 september 2009 - Het begon allemaal als een normale werkdag. Er was geen gefluister geweest in de wandelgangen, geen gespannen sfeer in de dagen vooraf. Ik stond die ochtend op, denkende dat het er één zoals alle andere zou worden. Toevallig had ik net een afspraak op het VN hoofdkantoor en ging ik dus niet, zoals de meeste andere werkdagen, naar het historische centrum.

Week 31: De dingen des levens

Een arm sluit zich om mijn keel, koud en hard. Heel even denk ik nog dat het vriendschappelijk is, dat iemand die ik ken me heeft ingehaald en wat hardhandig omhelst. Dan wordt mijn luchtpijp dichtgeknepen en dringt de waarheid tot me door