Eindelijk Afrika

De zon bevlekt het landschap zover mijn oog kan reiken. Ik tast de vlakte af met mijn blik, op zoek naar die ene giraffe, het groepje struisvogels, een eenzame luipaard.

Indonesië 2: ontmoetingen

Ik ben, als rasnomade, ontzettend graag onderweg (maar dat wist u natuurlijk al lang). Waar sommige mensen opzien tegen lange busritten of eindeloze uren op de trein, kan ik er intens van genieten om de wereld langs me heen voorbij te zien glijden, de landschappen en vergezichten die me onverwachts cadeau worden gedaan, de inkijk in momentopnames van levens aan de kant van de weg. Ik smul van al die glimpen, die onvertelde verhalen. Oude vrouwtjes die kromgebogen de veranda staan te vegen, jongemannen die blokken ijs van tientallen kilo's op hun schouders meedragen, mensen met rieten punthoedjes die blootsvoets in het rijstveld staan. Het zijn vluchtige blikken in een andere wereld, vage impressies die honger geven naar méér. Waar denkt dat vrouwtje aan terwijl ze veegt? Wat doen die jongens als het ijs eenmaal is waar het wezen moet? En die mensen op het land, zijn die ook bang voor slangen die door de modder glibberen, op zoek naar blote voeten om te bijten?

                              

Snoepjes

Soms ben ik bang dat ik eelt op mijn ziel krijg. Dat ik, na het leven van zoveel Wondermooi, ongevoelig word voor schoonheid. Dat na Galápagos geen enkel strand nog adembenemd zal zijn. Na de Amazone geen enkel bos nog magisch. 

Sluimerlicht

(Moest dat nodig zijn, dan wil ik mij graag verontschuldigen om door te varen over die verrekte boot.Ik heb nu eenmaal wat met boten en varen en water enzo. U weet wel, zie Galapagos, Micronesie, Titicaca etc.)

We varen door een spiegelwereld.

De perfecte silhouetten van de bomen steken zwart af tegen een zacht paarsblauwe hemel van het eerste ochtendlicht. Het water is vlak en vol geheimen.

De Stad in het Woud

Iquitos, stad langs de Amazone, grootste stad ter wereld die niet per auto bereikbaar is, is zonder twijfel en jammer genoeg, ook de meest lawaaierige stad waar ik ooit ben geweest. Bye, bye, idylle van de Stad in het Woud.

En toen en toen en toen.

Ik doe het niet vaak, of graag, een chronologische weergave van gebeurtenissen geven, maar ik dacht ik moest maar eens vertellen waar ik ben, wat ik doe en meer van datjes. Kwestie van mensen op de hoogte stellen.

Lies neemt afscheid van de dingen

Vandaag in de serie 'Eer uw erfgoed', een ode aan Paul Van Ostaijen. Maar vooral aan Galapagos.

Isabela

Vorig weekend ging ik naar Isabela. Waarschijnlijk voor het laatst (in dit hoofdstuk van mijn leven).

 Isabela is het mooiste eiland. Een paar willekeurige herinneringen aan deze magische plek.

Countdown -8: Wat ik (niet) zal missen aan de Galápagos

Wat ik zal missen aan Galápagos:

Mijn huisje Ver Weg, een echt toevluchtsoord met zicht en gehoor op de oceaan. Mijn terras met zicht op zonsopgang en het feit dat ik om 18u snel naar een gebouw met een plat dak kan hollen vlakbij om de zonsondergang te aanschouwen in 360° view: aan mijn ene kant de oceaan die rozerood opflikkert in het laatste daglicht, aan mijn andere kant het stadje en het vuur van de zon dat erachter ondergaat, achter mij cactusvelden en bergen, het ‘hoge deel’ van het eiland. En als ik thuiskom op een nacht met nieuwe maan en zonder wolken, hoe mijn pikdonkere buurt ervoor zorgt dat ik het silhouet van mijn huisje plots heel erg klein vind tegen de achtergrond van die hele, hele grote hemel met heel, heel, heel veel sterren erin. Twee stranden op – ik zou zeggen wandelafstand, maar het is eerder aanraakafstand. Een lieflijk afgelegen klein strandje om de hoek, op 1 minuutje stappen, een ander, drukker strandje op 3 minuten stappen. Dit frisse, kleurrijke, schattige huisje is mijn eigenste plekje en ik ben hier Thuis.

Heimwee

Deze ochtend werd ik, na een veel te korte nacht, om 4 uur wakker. Buiten regende het; mijn dekentje was net te koud voor me. In mijn hoofd schreef ik een boek. Ingespannen probeerde ik mijn nek te ontspannen.

Baantje vs. Levensweg

Dat ik dan maar een baantje moest zoeken in Quito, zo becommentarieerde mijn moeder achteloos. Een baantje. Het woord bleef hangen, malen in mijnhoofd, met een vaag gevoel van verbazing. Is dat wat zij denkt dat ik nu heb, een baantje? Is dat wat jullie allemaal denken dat ik nu heb? Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik mij realiseerde dat eigenlijk niemand echt weet wat ik hier doe.

Quito - the return

Al die dagen lang had ik opgezien tegen mijn terugkeer. De omgekeerde wereld, ik weet het, in het paradijs wonen en er niet naar terug willen; in de grote, vervuilde, drukke onveilige stad willen blijven. Gek ben ik.

Hier vs. daar - bedenkingen vóór Quito

Puerto Ayora. Het is een klein stadje, zo eentje waar iedereen in het midden van de straat loopt, omdat het kán. Het is ook een toeristisch stadje, zo eentje waar je mensen op de meest ongespaste plekken in bikini ziet rondlopen (op straat, in het restaurant, in de supermarkt). Het is een stadje dat niet ophoudt mij te verwonderen. Zo is het momenteel de tijd dat de mini-iguanas hun eieren uit kruipen. De wegen krioelen van baby’s – beestjes die, in tegenstelling tot mama en papa, niet in de buurt van de zee blijven, omdat zij nog niet weten wat een auto is en dat je er maar beter niet onder terecht komt. Ondanks alle ‘vooruitgang’ krioelt Puerto Ayora nog steeds van het leven. Ik zing, huil lach, werk, vecht en bewonder hier (bidden is mijn ding niet zo, al communiceer ik al eens graag met het Universum in al zijn vormen – telt dat ook?).

Reizen is niet altijd leuk

Het was een vroege ochtend begin januari, nog nacht eigenlijk, toen mijn Grote Reis een aanvang nam. Uiteraard had ik niet geslapen – reizen en verhuizingen brengen altijd stress met zich mee en meer nog als het een combinatie van de twee betreft.

Beter laat dan nooit: de eerste maand

De dag begint vroeg. Té vroeg, soms. Maar meestal niet. Om 6u30, als de wekker afgaat, is het licht buiten, en warm. De dag wacht op je in knallend groen en blauw, je moet het leven in.

Week 45: Thuis komen / thuis zijn

Op 11 december vertrok ik vol enthousiasme naar België. Mijn thuisland. Want ik mag dan al een zwerver zijn, een reiverslaafde leergierige wereldhuppelaarster, België zal altijd mijn land zijn. Niks meer aan te doen.

Week 43: Koud

Zelden zo genoten van winterse temperaturen: Wat is het hier heerlijk koud.

Week 39: Wistjedatjes

Wist u dat...

- ik in Ecuador maar liefst een kilo minder weeg dan in de lage landen? Heeft niks met afvallen te maken en alles met verminderde zwaartekracht op de evenaar.

Week 34: de kater van Correa

30 september 2009 - Het begon allemaal als een normale werkdag. Er was geen gefluister geweest in de wandelgangen, geen gespannen sfeer in de dagen vooraf. Ik stond die ochtend op, denkende dat het er één zoals alle andere zou worden. Toevallig had ik net een afspraak op het VN hoofdkantoor en ging ik dus niet, zoals de meeste andere werkdagen, naar het historische centrum.

Week 33: Impressions of life in Quito

Zondagavond, thuis.