Eindelijk Afrika

De zon bevlekt het landschap zover mijn oog kan reiken. Ik tast de vlakte af met mijn blik, op zoek naar die ene giraffe, het groepje struisvogels, een eenzame luipaard.

Indonesië 3: ontmoetingen/bijenman

We lopen het dorpje uit, verrukt en betoverd door zijn kleinschalige en rustieke charme. Even staan we stil aan de rand. We bewonderen de woudreuzen die daar staan, zomaar, alsof er helemaal geen menselijke onderbreking was geweest in al dat natuurgeweld. Vragen ons even af waarheen nu, onze ontdekkingslust aangewakkerd door de schoonheid van de dag.

Indonesië 1: Landinwaarts

Het aandoenlijke schepseltje roert wild zijn flippers heen en weer. Minuscuul is het beestje, en zijn instinct kent maar één beweging: vooruit, vooruit, vooruit. 

Sluimerlicht

(Moest dat nodig zijn, dan wil ik mij graag verontschuldigen om door te varen over die verrekte boot.Ik heb nu eenmaal wat met boten en varen en water enzo. U weet wel, zie Galapagos, Micronesie, Titicaca etc.)

We varen door een spiegelwereld.

De perfecte silhouetten van de bomen steken zwart af tegen een zacht paarsblauwe hemel van het eerste ochtendlicht. Het water is vlak en vol geheimen.

Riviermijmeringen

Mijn ogen zijn aan de rivier gekluisterd.

Ik snap het niet. Nooit gesnapt, en zal het nooit snappen ook. Mensen die op een van de meest unieke, adembenemende plekken op aarde zijn, en de moeite niet nemen om naar buiten te kijken. Die in hun hangmat liggen en slapen. De hele dag. Of lezen. Hoe vaak vaar jij dan de Amazone* over?

Underwater beauty

Lies neemt afscheid van de dingen

Vandaag in de serie 'Eer uw erfgoed', een ode aan Paul Van Ostaijen. Maar vooral aan Galapagos.

Isabela

Vorig weekend ging ik naar Isabela. Waarschijnlijk voor het laatst (in dit hoofdstuk van mijn leven).

 Isabela is het mooiste eiland. Een paar willekeurige herinneringen aan deze magische plek.

Beter laat dan nooit: de eerste maand

De dag begint vroeg. Té vroeg, soms. Maar meestal niet. Om 6u30, als de wekker afgaat, is het licht buiten, en warm. De dag wacht op je in knallend groen en blauw, je moet het leven in.

Weekenddilemma's

Wat is het fijn om op zaterdagochtend om 8 uur spontaan wakker te worden en nog niet te weten wat je gaat doen. Je overloopt de paradijselijke opties in je hoofd.

Galapagos Dreaming

Het is erg moeilijk om níet van het leven te houden, hier. Ook al ben je uitgeput en is het een van die dagen dat je amper geslapen hebt, wakkergehouden door vrienden en muziek en alcohol of door – minder leuk – muggen en opgezwollen ledematen.

Week 0 - 4: Apenstreken

"Lies!" sist Hugo. "Zet tenminste je zonnebril op!" Ik grijns; ik ben allang bij dat ik eens de staarder kan zijn en niet de aangestaarde, en het kan me eerlijk gezegd weinig schelen of die knappe mannen dat doorhebben. Maar voor Hugo... Ik schuif mijn zonnebril op mijn neus en zeg: "Zo goed?" Hugo zucht tevreden en draait zich op zijn buik zodat ook hij het uitzicht kan bewonderen.

Week 0 - 3: Nat

Op Galapagos is een mens voortdurend nat. Niet een beetje nat, neen, niet soms nat, maar voortdurend, klets, nat.
Daar zijn verschillende redenen voor.

Week 0 - 1 Ademloos

Ik was nogal een raar kind, eigenlijk. Andere kinderen waren al luidkeels met alle popliedjes aan het meekwelen, ik zong nog steeds kinderen voor kinderen. Andere kinderen keken naar foute tienerkomedie-romantische series, ik verkoos de natuurdocumentaire. De meisjes uit mijn klas wilden gewoon lerares of kapster worden, ik wilde per se zoologe worden om met Greenpeace de wereldzeeen - er zijn nogal wat leestekens die ik noet kan vinden op dit keybord, excuus - af te varen en de walvissen te redden.

Week 44: Vluchten.

Ik heb in mijn leven al op meer dan 50 vluchten gezeten. Jawel, meer dan 50 (52 om precies te zijn, althans, volgens een snelle telling, en ik weet niet helemaal zeker of ik me wel alle vluchten kan herinneren). Dat is heel wat, vooral voor een groentje.

Week 41: Ecuador = dierenrijk

Kevertje met lichtgevende "oogjes". Mooi!! .

Week 27: 28

Laten we voor het gemak even vergeten dat het een grijze dag was. Laten we vergeten dat ik ’s avonds crepeerde van de buikpijn en laten we er ook maar even niet aan denken dat die dag slechts één sms-je (lang leve R.!) en één gemiste oproep mijn telefoonstilte onderbraken.(I)