Quito - the return

Al die dagen lang had ik opgezien tegen mijn terugkeer. De omgekeerde wereld, ik weet het, in het paradijs wonen en er niet naar terug willen; in de grote, vervuilde, drukke onveilige stad willen blijven. Gek ben ik.

Hier vs. daar - bedenkingen vóór Quito

Puerto Ayora. Het is een klein stadje, zo eentje waar iedereen in het midden van de straat loopt, omdat het kán. Het is ook een toeristisch stadje, zo eentje waar je mensen op de meest ongespaste plekken in bikini ziet rondlopen (op straat, in het restaurant, in de supermarkt). Het is een stadje dat niet ophoudt mij te verwonderen. Zo is het momenteel de tijd dat de mini-iguanas hun eieren uit kruipen. De wegen krioelen van baby’s – beestjes die, in tegenstelling tot mama en papa, niet in de buurt van de zee blijven, omdat zij nog niet weten wat een auto is en dat je er maar beter niet onder terecht komt. Ondanks alle ‘vooruitgang’ krioelt Puerto Ayora nog steeds van het leven. Ik zing, huil lach, werk, vecht en bewonder hier (bidden is mijn ding niet zo, al communiceer ik al eens graag met het Universum in al zijn vormen – telt dat ook?).

Gewoontjes

Ik doe mijn best om, ook op Galápagos, een gewoon leven te leiden. Zo heb ik bijvoorbeeld bakpoeder in huis. Als er dan buren langskomen die vragen of ze wat bakpoeder mogen lenen, zeg ik “ja”. Dat geeft mij een goed gevoel, bakpoeder aan mijn buren lenen. Een gevoel van normaliteit. Later kan ik mij dan zorgen maken over de vraag of ze dat eigenlijk ooit nog denken terug te geven, dat bakpoeder. En die ovenschaal. Heerlijk is het. Mondaine zorgen.

Een weinig gebeurtenisvolle zaterdag

Ik word wakker rond kwart voor acht, buiten schijnt de zon. Ik blijf nog even lui liggen, vraag me af wat ik vandaag eens zal doen. Mijn hele hoop is gevestigd op Pato die gisteren eindelijk nog eens tekenen van leven gaf en mij vandaag misschien wel dansles zal geven. Ik lees een beetje.

Ritmo tropical

Soms ben ik down. Het werk gaat veel te traag vooruit, het leukste is al voorbij - onderzoek doen – en nu zit ik hele dagen kantoorwerk te doen. Het eiland weegt op me, de kleinheid, de isolatie, de sociale controle. Vriendschappen en liefdes zijn moeilijk en gecompliceerd. Vriendinnen mogen dan tegen me zeggen wat ze willen – dat ik rijen aanbidders heb, dat ik verdorie mijn droombaan heb en zowaar betaald word om in het paradijs te wonen; allemaal waar – maar er zijn gewoon van die dagen.