Gewoontjes

Ik doe mijn best om, ook op Galápagos, een gewoon leven te leiden. Zo heb ik bijvoorbeeld bakpoeder in huis. Als er dan buren langskomen die vragen of ze wat bakpoeder mogen lenen, zeg ik “ja”. Dat geeft mij een goed gevoel, bakpoeder aan mijn buren lenen. Een gevoel van normaliteit. Later kan ik mij dan zorgen maken over de vraag of ze dat eigenlijk ooit nog denken terug te geven, dat bakpoeder. En die ovenschaal. Heerlijk is het. Mondaine zorgen.

Een weinig gebeurtenisvolle zaterdag

Ik word wakker rond kwart voor acht, buiten schijnt de zon. Ik blijf nog even lui liggen, vraag me af wat ik vandaag eens zal doen. Mijn hele hoop is gevestigd op Pato die gisteren eindelijk nog eens tekenen van leven gaf en mij vandaag misschien wel dansles zal geven. Ik lees een beetje.

Ritmo tropical

Soms ben ik down. Het werk gaat veel te traag vooruit, het leukste is al voorbij - onderzoek doen – en nu zit ik hele dagen kantoorwerk te doen. Het eiland weegt op me, de kleinheid, de isolatie, de sociale controle. Vriendschappen en liefdes zijn moeilijk en gecompliceerd. Vriendinnen mogen dan tegen me zeggen wat ze willen – dat ik rijen aanbidders heb, dat ik verdorie mijn droombaan heb en zowaar betaald word om in het paradijs te wonen; allemaal waar – maar er zijn gewoon van die dagen.

Reizen is niet altijd leuk

Het was een vroege ochtend begin januari, nog nacht eigenlijk, toen mijn Grote Reis een aanvang nam. Uiteraard had ik niet geslapen – reizen en verhuizingen brengen altijd stress met zich mee en meer nog als het een combinatie van de twee betreft.

Op vakantie

Sorry aan iedereen die ik niet heb gezien, bezocht of gecontacteerd. “Op vakantie” in België is altijd een stressvol gebeuren – te veel te doen te weinig tijd. Ik zie jullie allemáál graag, maar ik zou het op prijs stellen als volgende keer eens iedereen bij míj op bezoek komt. Wel zo makkelijk. Tot Galápagos!! Groetjes uit België,

Lies